5-ബി യിലെ സൗഹൃദം

 

5-ബി യിലെ സൗഹൃദം
മനോഹരൻ 

മഴയൊഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, പഴയ ഹയർ സെക്കൻഡറി സ്കൂളിന്റെ മണ്ണുപാകിയ മുറ്റത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ ഒരു നേർത്ത സംഗീതം ഉയരാറുണ്ട്. അത് കാലം കവർന്നെടുത്ത ചില്ലുകൂടുകളുടെ സംഗീതമാണ്. സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ മണൽത്തരികൾക്കും പഴയ വരാന്തകളിലെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികൾക്കും എന്നും ഒരേ മണമാണ്—ഓർമ്മകളുടെ വറ്റാത്ത സുഗന്ധം. കാലം ഞങ്ങളെ ഓരോ വഴിയിലേക്ക് പിരിച്ചയച്ചെങ്കിലും, മനസ്സിൽ നിന്ന് ആ അഞ്ചാം ക്ലാസ് മുതൽ പത്താം ക്ലാസ് വരെയുള്ള സുവർണ്ണ കാലഘട്ടം ഒരു ചെറുവിരൽത്തുമ്പിൽ പോലും മാഞ്ഞു പോയിട്ടില്ല. ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തിൽ ആ കൊച്ചു ക്ലാസ്മുറികൾ തന്ന നിഷ്കളങ്കമായ സൗഹൃദം, ഇന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഏറ്റവും വലിയ സാന്ത്വനമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

അഞ്ചാം ക്ലാസിന്റെ പടി കയറിവന്ന ആ ആദ്യ ദിവസത്തിന്റെ ഭയം ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്. അപരിചിതമായ മുഖങ്ങൾ, വലുതെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച കറുത്ത ബോർഡ്, അവിടേക്ക് തലനീട്ടി നോക്കിയ മാവിൻചില്ലകൾ... എന്നാൽ ആ ഭയമൊക്കെ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. 5-ബി എന്ന കൊച്ചു ലോകം ഞങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ താവളമായി മാറി. മഴയത്ത് കുടയുണ്ടായിട്ടും മനപ്പൂർവ്വം നനഞ്ഞു തീർത്ത ഇടവഴികളും, ഒരൊറ്റ ഉച്ചഭക്ഷണപ്പൊതിക്കു ചുറ്റും കൈകോർത്തുള്ള വടം വലിയും, മാഷുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് ബെഞ്ചിനു താഴെ ഇരുന്ന് മാങ്ങാണ്ടി പങ്കിട്ടതും, മേശപ്പുറത്തടിച്ചുള്ള താളത്തിലുള്ള പാട്ടുകളും ഇന്ന് വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് കാറ്റായി ഓടിയെത്തുകയാണ്.

പരീക്ഷാപ്പേടിയുടെ കറുത്ത നിഴലുകളിൽ പരസ്പരം നോട്ട് ബുക്കുകൾ കൈമാറിയും, ടീച്ചറുടെ വഴക്കു കേട്ട് ഒരേ ബെഞ്ചിൽ തലകുനിച്ചിരുന്നും ഞങ്ങൾ വളർന്നു. ആ സൗഹൃദത്തിന് ജാതിയോ മതമോ സാമ്പത്തികമോ ആയ യാതൊരുവിധ വേലിക്കെട്ടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആർക്കെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ വിഷമം വന്നാൽ, മുഴുവൻ ക്ലാസും ആ സങ്കടത്തിൽ പങ്കുചേരുമായിരുന്നു. അതാണ് ആ കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സൗന്ദര്യം.

കാലം അതിവേഗം കടന്നുപോയി. അഞ്ചാം ക്ലാസിലെ ആ കുട്ടിമുഖങ്ങൾ വളർന്നു വലുതായി 10-എ യുടെ ഗൗരവമുള്ള മുഖങ്ങളായി മാറി. പത്താം ക്ലാസിന്റെ അവസാന ബെൽ മുഴങ്ങിയ ആ സായാഹ്നം ഇന്നും ഒരു നീറ്റലായി അവശേഷിക്കുന്നു. പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ 'ഇനിയും കാണാം, നമ്മൾ ഒരിക്കലും പിരിയില്ല' എന്ന് പരസ്പരം കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞ ആ വാക്ക് പാലിക്കാൻ പക്ഷെ കാലം കുറച്ചധികം സമയമെടുത്തു. ആ വട്ടമേശകളും, കറുത്ത ബോർഡും, ചുണ്ണാമ്പുപൊടി മണക്കുന്ന ക്ലാസ്മുറിയും ഞങ്ങളെ വിട്ട് അകന്നുപോയി.

തുടർന്ന് കോളേജുകൾ, ജോലികൾ, വിവാദം നിറഞ്ഞ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ... അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരും ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ചിതറിത്തെറിച്ചു. തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും ഫോൺകോളുകൾ പോലും അപൂർവ്വമായി. ഇതിനിടയിൽ ഇടയ്ക്കെന്നോ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലെ ചില പ്രിയപ്പെട്ടവർ ജീവിതത്തിന്റെ തീരത്തുനിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി വിടപറഞ്ഞുപോയി. അപ്രതീക്ഷിതമായി ലഭിച്ച ആ വേർപാടുകളുടെ വാർത്തകൾ ഞങ്ങളെ തകർുകളഞ്ഞു. ആ മരണം വരുത്തിയ നോവ് മനസ്സിൽ ബാക്കിവെച്ചാണ്, പരസ്പരം ഒന്നു കാണാൻ പോലും കഴിയാത്തവിധം വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയത്.

ആ വേർപാടുകൾ സമ്മാനിച്ച ശൂന്യതയിൽ നിന്നാണ് ആ ആശയമുണ്ടായത്—"നമുക്ക് വീണ്ടും ഒന്നിക്കണം." അങ്ങനെ ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, നീണ്ട കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ബാക്കിയുള്ള ഞങ്ങൾ പഴയ സ്കൂൾ അങ്കണത്തിൽ വീണ്ടും കണ്ടു മുട്ടി.

ആ കണ്ടു മുട്ടൽ വെറുമൊരു ഔദ്യോഗികമായ കൂടിക്കാഴ്ചയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് പ്രായത്തിന്റെ ഭാരങ്ങളും പദവികളും സാമൂഹിക നിലകളുമെല്ലാം അഴിച്ചുവെച്ച് വീണ്ടും പഴയ 5-ബി യിലെയും 10-എ യിലെയും കുട്ടികളായി ഞങ്ങൾ മാറിമാറി മാറിയ മാന്ത്രിക നിമിഷമായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയും വലിഞ്ഞു കൂടിയ ചുളിവുകളും കണ്ട് ആദ്യ നിമിഷം ഞങ്ങൾ പരസ്പരം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഒരു ചിരിയോടെ ആ പഴയ വിളി പേരുച്ചരിച്ചപ്പോൾ, പതിറ്റാണ്ടുകൾ പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ച പ്രതീതിയായിരുന്നു.

ഓർമ്മകളുടെ ആ പഴയ പുസ്തകം ഓരോന്നായി തുറന്നപ്പോൾ, പൊട്ടിച്ചിരികൾക്കും പഴയകാല കഥകൾക്കുമൊപ്പം വേർപെട്ടുപോയ കൂട്ടുകാരെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിൽ അറിയാതെ ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവരുടെ അഭാവം ഉണ്ടാക്കിയ വലിയൊരു വിടവ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഞങ്ങൾ പങ്കുവെച്ച നിമിഷങ്ങൾ ആ വിടവിനെ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടി.

ആ സംഗമം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പരസ്പരം കണ്ടു മുട്ടിയപ്പോൾ കിട്ടിയ ആ ഊർജ്ജം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത് ഒന്നേയുള്ളൂ—"ഇനിയും കാണണം, ഇടയ്ക്കിടെയെങ്കിലും ഈ സൗഹൃദത്തണലിലേക്ക് തിരികെ എത്തണം." ജീവിതം എത്രമാത്രം തിരക്കുള്ളതാണെങ്കിലും, പ്രായം എത്രയൊക്കെ മുന്നോട്ട് പോയാലും, സ്കൂൾ ദിനങ്ങൾ ഒരിക്കലും മരിക്കുന്നില്ല. അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെപ്പോഴും മായാത്ത ഒരു കൊച്ചു ബാല്യമായി, ജീവന്റെ തുടിപ്പായി എന്നെന്നേക്കും ജീവിക്കുന്നു. ഈ യാത്രയിൽ ആ ഓർമ്മകളാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിവിളക്ക്.