തിരികെ ലഭിച്ച മഴവില്ല്

 

തിരികെ ലഭിച്ച മഴവില്ല്

ഇരുണ്ട ആകാശം ഇപ്പോഴും ഒരു ഭീഷണിയായി തലയ്ക്ക് മീതെ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. കാർമേഘങ്ങൾ കരിവാളിച്ച ആകാശത്തുനിന്ന് അടർന്നു വീഴുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും എന്റെ മനസ്സിലെ പെരുമ്പറകളായി നിന്ന് ദ്രുതതാളം തീർത്തു. അത് കുട്ടിക്കാലത്തെ ചിരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മ എന്നെ മറ്റേതോ ലോകത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ വീണ്ടും കുട്ടിയായി. അവളോടൊപ്പം കൈകോർത്ത് മഴ നനഞ്ഞ നടപ്പാതയിലൂടെ ഓടുന്നു. മടങ്ങി വരാത്ത ആ ദിവസങ്ങളിലേക്ക് മനസ്സ് വീണ്ടും ഊളിയിട്ടു. മഴത്തുള്ളികൾ മേൽക്കൂരയിൽ തട്ടി തകർന്നും, പിന്നെ ഒഴുകിയും  മഴപ്പാത്തികളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴുകയും ചെയ്യുന്ന പരിചിതമായ ശബ്ദം. ഓരോ വർഷവും, ഈ മഴ തന്നെയാണോ  വെള്ളപ്പൊക്കം കൊണ്ടുവരുന്നത്?, ചിലപ്പോൾ അത് ചെറുതായിരിക്കും , എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു വലിയ പ്രളയമായി പാഞ്ഞാടുക്കുകയും ആളുകളെ കൊല്ലുകയും, നഷ്ടത്തിന്റെ കണക്ക് പുസ്തകം നിറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നെ അത് ഗ്രാമത്തിന്റെ  ഇടവഴികലൂടെയും ,ചെറുതോടുകളിലൂടെയും ഒഴുകി  നഗരവും കടന്നു നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മാറു പിളർന്നു കൊണ്ടു, ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദത്തോടെ  അടുത്ത വലിയ തോടിനെയും  പിന്നെ അതിലും വലിയ പുഴയെയും അവസാനം കടലിനേയും ലക്ഷ്യമാക്കി പായുന്നതെന്നും ഭീതിതമായ മനസ്സോടെ ഞാൻ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്. ആ വെളപ്പാച്ചിലിൽ എത്രയെത്ര ജീവനുകളാണ് ഒഴുകി പോയത്. ചെളി നിറഞ്ഞ ആ വഴിയിലൂടെ എത്ര എത്ര സ്വപ്നങ്ങളാണ് നിസ്സാരമായി ഒഴുകി പോയതു.  ഒഴുകാൻ ഇനിയും എത്രയോ  വെള്ളം ബാക്കിയുണ്ട്? ആർക്കറിയാം? മഴ നിർത്തുന്ന ലക്ഷണമില്ല. കരയ്ക്കും ആകാശത്തിനും ഇടയിലുള്ള അതിരുകൾ മായ്‌ക്കുന്ന ചാര നിറത്തിലുള്ള മേഘങ്ങൾ എന്റെ തലയ്ക്ക് മീതെ മറ്റേതോ ദിക്കിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിലുള്ള ഇടിവാളും പിന്നെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തോടു  കൂടിയ മിന്നൽ പിണറുകളും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു,   ഇത് എപ്പോൾ അവസാനിക്കുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. ആകാശത്തിന് ഇരുണ്ടതും ഭയാനകവുമായ ചാരനിറമായിരുന്നു, അതിനു മുമ്പ് ആകാശത്തിനു കീഴെ പറന്നു നടന്ന പക്ഷികളെ എവിടെയും കാണാനില്ല ,അവയുടെ കലപില ശബ്ദവും കേൾക്കാനില്ല , വായുവിന് നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തിരിച്ചു വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഞാൻ ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിന്നു. പക്ഷേ അവൾ ഒരിക്കലും വന്നില്ല. വരികയുമില്ല. മഴ പലരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയതു പോലെ അവളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി.  മടക്കമില്ലാത്ത ആ യാത്രക്കു ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ ഒരു നിർജ്ജീവ സാക്ഷിയായി പോയ എനിക്കു പ്രളയം  വെറുപ്പിന്റെ, ഭയത്തിന്റെയും, നാഷ്ടത്തിന്റെയും അടയാളമാണ്. ഒരിക്കൽ ആഹ്ലാദവും സന്തോഷവും നൽകിയ മഴ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ഓർമ്മകളാണ്.

ഈ മഴയിൽ ഒന്നു നനയാൻ  കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചു.  ഇല്ല    മഴവെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ   മുങ്ങിത്താഴുന്ന അവളെ രക്ഷിക്കാൻ അതിലേക്ക് ചാടിയ  എനിക്കു അതിനു കഴിയും മുമ്പേ ഒഴുക്ക് വെള്ളത്തിൽ തടിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്നു രണ്ടു കാലുകളും കൊണ്ടുപോയി പിന്നെ ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല ബോധം വന്നപ്പോൾ  എന്തിനാണ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നു തോന്നി. എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ഈ വേദനയെ കഴുകി കളയാൻ  ഇനിയൊരു മഴവെള്ളപ്പാച്ചിലിനും കഴിയില്ല. അവളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ,ജീവിതത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ  ഇല്ല ആ കറുത്ത ദിവസത്തേക്കുറിച്ച് ഒർക്കാൻ  ഭയമാണ്. കാർമേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് കരിവാളിച്ച ആകാശത്തു നിന്നും അടർന്നു  വീഴുന്ന   ഓരോ മഴതുള്ളിയും എന്റെ മനസ്സിലെ പെരുമ്പറകളായി   നിന്നു ദ്രുതതാളം തീർത്തു. പിന്നെയത് കുട്ടിക്കാലത്തെ ചിരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നതായി തോന്നി, ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മ എന്നെ മറ്റേതോ ലോകത്തിലേക്കു കൂട്ടി കൊണ്ടു പോയതു പോലെ തോന്നി , ചിതറി വീഴുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളികളുടെയും ഇടയിലൂടെ ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു, തെരുവിലൂടെ കുട ചൂടി നടന്നു പോകുന്നവർ നനയാതിരിക്കാൻ അവരിലേക്ക് തന്നെ ഒതുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി, അവരുടെ കാൽ  പാദങ്ങളെ തഴുകി കൊണ്ട് കലങ്ങിയ മഴവെള്ളം ഒഴികയി പോകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. മഴയുടെ ശബ്ദമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കാമായിരുന്നില്ല, എല്ലാവരും വീടിനകത്ത് മഴ തീരാൻ ക്ഷമയോടെ  കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അത് എപ്പോഴായിരിക്കുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. മഴയ്ക്ക് അതിന്റേതായ ഒരു താളമുണ്ട്, അതിന്റേതായ ഒരു സമയമുണ്ട്, ഈ ലോകം മുഴുവൻ  അതിനു  കീഴ്പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് മഴയുടെ ശബ്ദം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ കാതോർത്ത് നിൽക്കാനും മഴയെ സ്വീകരിക്കാനും  എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് അവളായിരുന്നു എക്കാലവും എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ  ഭാഗമായ, എല്ലാ മാറ്റങ്ങളിലും നഷ്ടങ്ങളിലും നിരന്തര സാന്നിധ്യമായ  ആ മുഖവും,  ആ ശബ്ദവും  ഇപ്പോൾ  ഞാൻ കാണുന്നു, ഇപ്പോൾ ഞാൻ കേൾക്കുന്നു വെളുത്ത മഴതുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ.. ഒരു മഞ്ഞുപോലെ എന്നിക്കവളെ കാണാം, കേൾക്കാം. എന്നിലെ  പ്രതീക്ഷയിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയ അവളെ ഞാൻ കാണുന്നു. മഴ എന്നിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് കവർന്നെടുത്തു, പക്ഷേ നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ, ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത ആ ഓർമ്മകൾ  ഞാൻ എപ്പോഴും നെഞ്ചേറ്റുന്നു. ഒരിക്കലും അടക്കാത്ത ജനാലയുടെ മുന്നിൽ ഓരോ മഴയിലും മഞ്ഞു പോലെ നീ വരുന്നതും കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞാൻ, തണുത്ത ഇളം കാറ്റായി, എന്നെ തഴുകി നീ കടന്നു വരുന്നതും, പോകുന്നതും പിന്നെ മഴയിൽ ലയിച്ചു ഇല്ലാതാകുന്നതും ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെ ഞാൻ അറിയുന്നു. മഴയുടെ ഈ ഭ്രാന്തമായ നൃത്തം, കറുത്ത ഭൂതകാലത്തിന്റെ താളമായി എന്നിൽ നിറയുമ്പോഴും, ഈ നോവിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്ത് ഞാൻ അവളെ കാണുന്നു. വെള്ളി നൂലുകൾ പോലെ ആകാശത്തുനിന്ന് താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും അവളുടെ മുഖമായി മാറുന്നു. ആ ചിരിയുടെ അലകൾ കേൾക്കുന്നതുപോലെ. അത് എനിക്ക് മാത്രം കേൾക്കാനും കാണാനും കഴിയുന്ന ഒരത്ഭുതമാണ്.

ഇന്നും, കാലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഞാൻ ഈ ജനലിനരികിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, മഴയുടെ ഓരോ വരവും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറുന്നു. "നീ എന്തിനാണ് എന്നെ തനിച്ചാക്കി പോയത്?" ആ ചോദ്യം ചുറ്റും ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നു. എങ്കിലും, ആ പ്രളയജലത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ട അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ അവസാനത്തെ ഭയം, എന്നെ വേട്ടയാടുന്ന ഒരു നിഴലാണ്. ഞാൻ അവളിലേക്ക് എടുത്തുചാടി, പക്ഷേ ആ ഒഴുക്കിന് എന്നെക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട്, എന്റെ ലോകം കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞു. കാലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയല്ല എന്നെ ഇന്നും തളർത്തുന്നത്, അവളെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ നിസ്സഹായതയാണ്. 'ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ ഒരു നിർജ്ജീവ സാക്ഷിയായിപ്പോയ' എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ, പ്രളയം വെറുപ്പിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും നഷ്ടത്തിന്റെയും അടയാളമായി എന്നേക്കുമായി ഉറച്ചുപോയി. എന്നാൽ, ഞാൻ കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോൾ... മഴയുടെ ശബ്ദം ഒരു പഴയ പാട്ടായി മാറുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ആസ്വദിച്ച പാട്ട്. "മഴയെ കേൾക്കണം, അതിനെ സ്വീകരിക്കണം," എന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ച അവൾ. ഇപ്പോൾ അവൾ എനിക്കായി ആ ശബ്ദത്തിൽ മടങ്ങിയെത്തുന്നു. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം പോലെ, തണുത്ത കാറ്റ് പോലെ. അവൾ എനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഒരു മായാരൂപമാണ്. ജനലിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ, അവളുടെ രൂപം മങ്ങിയും, തെളിഞ്ഞും നിൽക്കുന്നു."മഴ എന്നിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് കവർന്നെടുത്തു, പക്ഷേ നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ, ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത ആ ഓർമ്മകൾ ഞാൻ എപ്പോഴും നെഞ്ചേറ്റുന്നു." ഈ ഓർമ്മകളാണ് എന്റെ ജീവൻ. ഈ വീൽചെയറിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ കൈകളിൽ അവൾ തലോടുന്നതായി ഞാൻ അറിയുന്നു. അവൾ പറയാതെ പറയുന്ന ആ വാക്കുകൾ ഞാൻ കേൾക്കുന്നു, "ഞാൻ പോയിട്ടില്ല. ഞാൻ ഈ മഴയായി നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ട്."

ജനലിൽ തലോടി താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന ഓരോ തുള്ളിയും, അവളെന്റെ  കവിളിൽ തരുന്ന ചുംബനമായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു. അവൾ പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഞാൻ ആ മഴയെ വീണ്ടും സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വേദനയുടെയും നഷ്ടത്തിന്റെയും മഴയല്ല ഇത്. ഇത്, ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ പേറുന്ന മഴയാണ്. വെള്ളിത്തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന ആ മഞ്ഞുപോലുള്ള രൂപത്തെ നോക്കി, ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. കാലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട എനിക്ക്, ലോകം ചുരുങ്ങി ഈ ജനലിന്റെ കാഴ്ചകളിലായി. പക്ഷേ, ഈ മഴക്കാലത്തെ പ്രതീക്ഷയോടെ വരവേൽക്കാൻ, അവൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെയോർത്ത് വിലപിക്കാൻ ഇനിയും സമയമില്ല. കാരണം, "മഴയ്ക്ക് അതിന്റേതായ ഒരു താളമുണ്ട്, അതിന്റേതായ ഒരു സമയമുണ്ട്," എന്നും "ഈ ലോകം മുഴുവൻ അതിനു കീഴപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു" എന്നും എനിക്കറിയാം. ആ താളത്തിൽ, അവൾ എപ്പോഴും എന്നോടൊപ്പം പെയ്യുന്നുണ്ടാകും. മഴയുടെ ഈ നിലയ്ക്കാത്ത താളത്തിൽ ഞാൻ സ്വയം മറന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, ഇടിമുഴക്കം നിലച്ചു, മിന്നൽപ്പിണറുകൾ അകന്നുപോയി. ഭീകരമായ ആ ശബ്ദങ്ങൾ ശാന്തമായ ഒരു നേർത്ത ഇഴയലായി മാറി. ആകാശം ഇപ്പോഴും കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നെങ്കിലും, എവിടെയോ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചം കണ്ടുതുടങ്ങി. ആകാശത്തിനും കരയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ചാരനിറമുള്ള അതിരുകൾ മാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടും പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. അവൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ഓർത്തു: "എല്ലാ കൊടുങ്കാറ്റിനും ശേഷം ആകാശം തെളിയും. അതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ നീ തയ്യാറാകണം." ജനലിലൂടെ എന്റെ മരവിച്ച കൈകൾ ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നീട്ടി. നേരിയ ചാറ്റൽ മഴ എന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകളെ തഴുകി. ഈ തണുപ്പിന് അവളുടെ സ്പർശത്തിന്റെ  മൃദുത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രളയം കവർന്നെടുത്ത കാലുകളേക്കാൾ വലുതാണ്, അവൾ എന്റെ മനസ്സിൽ നട്ടുപിടിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ വേരുകൾ എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ, മേഘങ്ങൾ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി. കിഴക്ക് ദിശയിൽ, ആകാശത്തിന്റെ കീറിയ തുണികളിലൂടെ ഒരു നേരിയ സൂര്യരശ്മി താഴേക്ക് പതിച്ചു. ആ നനഞ്ഞ തെരുവീഥികളിലും, മഴപ്പാത്തികളിലും, വെള്ളക്കെട്ടുകളിലും ആ പ്രകാശം തട്ടിയപ്പോൾ, അത് മനോഹരമായി തിളങ്ങി. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, ഞാൻ ആ കാഴ്ച കണ്ടു. ജനലിന് തൊട്ടുമുന്നിൽ, നനഞ്ഞ ഭൂമിയുടെ മാറിൽ, ഇളംചുവപ്പ്, നീല, മഞ്ഞ നിറങ്ങൾ ചേർന്ന് മനോഹരമായ ഒരു മഴവില്ല്! ആ മഴവില്ല്, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ അവളുടെ എല്ലാ നിറങ്ങളേയും ഒരുമിച്ച് നിർത്തി. പ്രളയം കറുപ്പിച്ച എന്റെ ലോകത്തേക്ക് അവൾ അയച്ച സന്ദേശം പോലെ, ചുവപ്പ് ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹം. നീല ആഴത്തിലുള്ള എന്റെ സങ്കടം, എന്നാൽ ശാന്തമായ ആ ഓർമ്മകൾ. പച്ച എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴും വീണ്ടും തളിർക്കാൻ പഠിച്ച എന്റെ പ്രതീക്ഷ. ഇല്ല, അവൾ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയില്ല. മഴ അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയെങ്കിലും, അവളുടെ ആത്മാവ് ഈ മഴവില്ലായി എന്നിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. എന്റെ  കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. പക്ഷേ അത് ദുഃഖത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല. അത്, തീവ്രമായ സ്നേഹം തരുന്ന ആശ്വാസത്തിന്റെ നീരുറവയായിരുന്നു. ഈ വീൽചെയറിൽ, ജനലിനരികിലിരുന്ന്, മഴ മാറി തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തേക്ക് ഞാൻ എന്റെ തലയുയർത്തി. വേദനയുടെ പെരുമ്പറകൾ നിലച്ചു. ഇനി അവളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ഒരു പുതിയ താളമുണ്ട് പ്രതീക്ഷയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും താളം. ഞാൻ ഇനി കാത്തിരിക്കില്ല. കാരണം, അവൾ ഇപ്പോഴും എന്നോടൊപ്പമുണ്ട്. തണുത്ത ഇളം കാറ്റായി, മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മണ്ണായി, ആകാശത്തിലെ ഈ മഴവില്ലായി. ഇനി, ഞാൻ ജീവിക്കും. അവൾ എന്നെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ... ധൈര്യത്തോടെ. മഴവില്ല്, ആകാശത്ത് വരച്ച അവളുടെ മനോഹരമായ ചിത്രം പോലെ, പതുക്കെ മാഞ്ഞു തുടങ്ങി. ആ കാഴ്ച, എന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ ഭാരവും കഴുകിക്കളഞ്ഞതു പോലെ തോന്നി. ഞാൻ വീൽചെയറിൽ ചാരിയിരുന്ന്, ജനലിലൂടെ വീശിയടിച്ച തണുത്ത കാറ്റിനെ സ്വീകരിച്ചു. കാറ്റിന് ഇപ്പോഴും നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ  ഗന്ധമുണ്ട്, പക്ഷേ അതിൽ ഭയത്തിന്റെ  അംശമില്ല. നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ  വേദനയുണ്ട്, എന്നാൽ അതിനൊപ്പം ഒരഗാധമായ സ്വസ്ഥതയുമുണ്ട്. എന്റെ മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചെത്തിയ സൂര്യരശ്മി, തറയിൽ വീണ മഴത്തുള്ളികളെ വജ്രം പോലെ തിളക്കമുള്ളതാക്കി. ഒരു നവജീവന് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന ഈ ലോകം, അതിന്റെ  സാധാരണ താളത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. തെരുവിലെ വെള്ളം പതുക്കെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു. അകലെ, വീടുകൾക്കുള്ളിൽ അടച്ചിരുന്ന ആളുകൾ വാതിലുകൾ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ, മഴയുടെ ദുരിതം മാറിയതിലുള്ള ആശ്വാസമുണ്ട്. ഞാനിപ്പോൾ കേൾക്കുന്നത് മഴയുടെ ആരവം മാത്രമല്ല. ഇലകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം താഴേക്ക് വീഴുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം, ദൂരെ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന ഒരു പക്ഷിയുടെ ചിറകടി ശബ്ദം, അതുപോലെ, ഒരു കുട്ടി ചിരിക്കുന്ന നേരിയ ശബ്ദം. ഓർമ്മകൾ, മുറിവുകളായി എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കിടന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് അവ സുഖപ്പെട്ട പാടുകളായിരിക്കുന്നു. ആ പാടുകൾ കാണുമ്പോൾ, അവൾ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നൽകിയ സൗന്ദര്യവും, എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്ത ത്യാഗവും ഞാൻ ഓർക്കും. പ്രളയം എന്റെ കാലുകളെ എടുത്തു. പക്ഷേ, ആ പ്രളയമാണ് എന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചത് ശരീരം നശിച്ചാലും സ്നേഹം നിലനിൽക്കും. അവൾ തിരികെ വരില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ, അവൾ പോയിട്ടില്ല.

ഞാൻ ജനലിന്റെ  ചില്ലിൽ തൊട്ടു. എന്റെ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം താഴേക്ക് ഒഴുകി. ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഇപ്പോൾ, ഈ നിമിഷം, എന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം മാഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ ഓർമ്മകൾ എന്റെ ബലമാണ്. എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് അവൾ എന്നെ എങ്ങനെയാണോ കണ്ടത്, അങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. മഴ തന്ന സമ്മാനമാണ് അവളുടെ ഓർമ്മകൾ. ഇനി, എന്റെ ജീവിതം ഒരു ഒഴുക്കാണ്. ഏത് വഴിയിലൂടെ ഒഴുകണമെന്ന് എനിക്ക് നിശ്ചയിക്കാം.ഞാൻ എന്റെ വീൽചെയറിന്റെ ചക്രത്തിൽ കൈവെച്ചു. ഒരു പുതിയ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്നു. എന്റെ  ഉള്ളിലെ മഴ മാഞ്ഞു.