("യക്ഷിയും പ്രേതവുമെല്ലാം ഭാവനയുടെ സൃഷ്ടികൾ മാത്രമാണ്. അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കപ്പുറം, മനുഷ്യ മനസ്സിനെ വേട്ടയാടുന്ന പേടിയുടെ പൊരുൾ തേടിയുള്ള ഒരു സങ്കല്പയാത്ര.")

 

 

പാരിജാത പൂക്കൾ 

മനോഹരൻ 

നവനീത് ഒരു പുല്ലാങ്കുഴൽ കലാകാരനായിരുന്നു. അവന്റെ സംഗീതം കേൾക്കാൻ മനുഷ്യരേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രകൃതിയാണ് കൊതിച്ചിരുന്നത്. ഒരു രാത്രി, പഴയൊരു കാവിനരികിൽ ഇരുന്ന് അവൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാഗം വായിക്കുമ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പെട്ടെന്ന് പാരിജാതപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞു. നിലാവെളിച്ചം ഉരുകി വീണതു പോലെ ഒരു സുന്ദരരൂപം അവന് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. അതായിരുന്നു കാർത്തിക. 

അവൾ ഒരു യക്ഷിയായിരുന്നു, പക്ഷേ മണ്ണിലെ മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കുന്ന, അവരുടെ വേദനകളിൽ സാന്ത്വനമാകുന്ന ദേവകന്യകയെപ്പോലെയുള്ള ഒരാൾ. അവൾ അവനോട് സംസാരിച്ചത് വാക്കുകൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സംഗീതത്തിന് മറുപടിയായി പെയ്യിച്ച പൂമഴ കൊണ്ടായിരുന്നു. നവനീതിന് കാഴ്ചശക്തി കുറവായിരുന്നു. കാർത്തിക തന്റെ ദിവ്യശക്തിയാൽ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തൊട്ടു. പെട്ടെന്ന് ലോകം കൂടുതൽ തെളിച്ചമുള്ളതായി. അവൾ അവന് നൽകിയത് കാഴ്ച മാത്രമല്ല, പ്രകൃതിയുടെ ആത്മാവിനെ കാണാനുള്ള ഉൾക്കണ്ണു കൂടിയായിരുന്നു.

അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾ പൂവിട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആയിരം നക്ഷത്രങ്ങളുടെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ഭയമല്ല, മറിച്ച് ഒരായുസ്സ് മുഴുവൻ നോക്കി നിൽക്കാൻ തോന്നുന്ന അത്രയും പരിശുദ്ധമായ സൗന്ദര്യം.

"നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് മനുഷ്യരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്?" നവനീത് ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചു.

അവൾ മൃദുവായി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ ആരെയും ഭയപ്പെടുത്താറില്ല. മനുഷ്യർ അവരുടെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ ഞങ്ങളുടെ മേൽ ചാർത്തുന്നതാണ്. സ്നേഹമുള്ളവർക്ക് ഞങ്ങൾ എന്നും കൂട്ടിനുണ്ടാകും." ആ സമയം കാർത്തികയുടെ സഹോദരനായ ആര്യൻ എന്ന ഗന്ധർവ്വൻ വായുവിൽ സംഗീതം നിറച്ചുകൊണ്ട് അവിടെയെത്തി. അവൻ തന്റെ സ്വർണ്ണ നിറത്തിലുള്ള വീണ മീട്ടിയപ്പോൾ കാട്ടിലെ പക്ഷികൾ പോലും നിശബ്ദരായി. നവനീതിന് അവർ കേവലം മിത്തുകളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ജീവനുള്ള, സ്നേഹമുള്ള സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി. രാത്രികൾ കഴിയുന്തോറും നവനീതിന് ആ യക്ഷിയോട് തോന്നിയത് ആരാധന കലർന്ന പ്രണയമായിരുന്നു. അവൾ അവനെ തന്റെ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയില്ല, പകരം അവന്റെ ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി മാറ്റി.

പൗർണ്ണമി അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ കാർത്തിക പറഞ്ഞു: "ഞാൻ പോകുന്നു, പക്ഷേ നിന്റെ സംഗീതത്തിൽ ഞാനുണ്ടാകും. നിനക്ക് എപ്പോഴൊക്കെ ഏകാന്തത തോന്നുന്നുവോ, അപ്പോൾ കാറ്റിൽ പാരിജാതത്തിന്റെ ഗന്ധം വരും. അതറിയുക, ഞാൻ നിന്റെ അരികിലുണ്ട്."

അവൾ മാഞ്ഞു പോയെങ്കിലും നവനീത് ദുഃഖിതനായിരുന്നില്ല. ലോകം ഇത്രയും മനോഹരമാണെന്ന് അവന് കാട്ടിക്കൊടുത്തത് ആ യക്ഷിയായിരുന്നു. ഇന്നും ആ കാവിനരികിൽ പുല്ലാങ്കുഴൽ നാദം കേൾക്കുമ്പോൾ, ഏതോ അദൃശ്യമായ കൈകൾ അവന്റെ തോളിൽ തൊടുന്നതായും, അന്തരീക്ഷത്തിൽ ദിവ്യമായൊരു സുഗന്ധം പടരുന്നതായും അവിടെയെത്തുന്നവർ പറയാറുണ്ട്. യക്ഷികൾ എന്നാൽ ഭയമല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ സ്നേഹമാണെന്ന് നവനീത് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. നവനീതും കാർത്തികയും തമ്മിലുള്ള ആ ബന്ധം കേവലം ഒരു രാത്രിയിൽ അവസാനിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല. കാലം കടന്നുപോയി, നവനീത് പ്രശസ്തനായ ഒരു സംഗീതജ്ഞനായി മാറി. എങ്കിലും, ഓരോ പൗർണ്ണമി രാത്രിയിലും അവൻ തന്റെ പഴയ ഗ്രാമത്തിലെ ആ കാവിനരികിൽ എത്തുമായിരുന്നു.

അത്തരമൊരു രാത്രിയിൽ, പ്രകൃതി അസാധാരണമാംവിധം ശാന്തമായിരുന്നു. ആകാശത്ത് വെള്ളിമേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചന്ദ്രൻ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നു. നവനീത് തന്റെ പുല്ലാങ്കുഴൽ കയ്യിലെടുത്തു. ഇത്തവണ അവൻ മീട്ടിയത് വിരഹത്തിന്റെ രാഗമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അനുരാഗത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു ഈണമായിരുന്നു. സംഗീതം മുറുകിയപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മിന്നൽ പിണർ പോലെ പ്രകാശം പടർന്നു. പുഴയുടെ ഓളങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു വരുന്നതു പോലെ കാർത്തിക വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ ചുറ്റും ചെറിയ മിന്നാ മിനുങ്ങുകൾ ഒരു കിരീടം പോലെ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"നീ എന്നെ മറന്നില്ലേ?" അവളുടെ സ്വരം വനത്തിലെ അരുവിയുടെ മർമ്മരം പോലെ ഒഴുകിവന്നു.

"മറക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ലല്ലോ കാർത്തിക നീ നൽകിയ കാഴ്ചകൾ," നവനീത് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

ഇത്തവണ കാർത്തിക വന്നത് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. അവളുടെ സഹോദരൻ ആര്യൻ എന്ന ഗന്ധർവ്വൻ ഒരു മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് തന്റെ സ്വർണ്ണ വീണ മീട്ടാൻ തുടങ്ങി. ആ സംഗീതം കേട്ടപ്പോൾ കാട്ടിലെ മരങ്ങൾ സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. കാർത്തിക നവനീതിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിന് മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പും പട്ടുനൂലിന്റെ മൃദുത്വവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവനെ കാടിന്റെ മധ്യത്തിലുള്ള ഒരു മാന്ത്രിക തടാകത്തിനരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വിരിഞ്ഞു നിന്നത് പകൽ കാണാത്ത 'നക്ഷത്ര താമരകൾ' ആയിരുന്നു. ആ താമരകൾക്ക് ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ സ്വയം പ്രകാശിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.

ആ രാത്രിയിൽ അവർ സംസാരിച്ചത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. "മനുഷ്യർ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് ഞങ്ങളേക്കാൾ വലിയ പ്രകാശം ലഭിക്കുന്നു," ആര്യൻ പറഞ്ഞു. പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കാനും, തകർന്നുപോയ മനസ്സുകൾക്ക് സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ സാന്ത്വനം നൽകാനുമാണ് തങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ എത്തുന്നതെന്ന് കാർത്തിക അവന് വിവരിച്ചുകൊടുത്തു. കാർത്തിക തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്ഫടിക മണി നവനീതിന് നൽകി. "ഇത് നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിനൊപ്പം സ്പന്ദിക്കും. നിനക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും സഹായം വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഇതിൽ ഒന്ന് തലോടിയാൽ മതി, നിന്റെ സംഗീതത്തിനൊപ്പം ഞാൻ അവിടെയുണ്ടാകും."

അകലെ കിഴക്കൻ മാനം ചുവന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർക്ക് മടങ്ങാൻ സമയമായി. കാർത്തിക അവന്റെ നെറ്റിയിൽ പവിത്രമായ ഒരു ചുംബനം നൽകി. ആ നിമിഷം നവനീതിന് താൻ ഒരു മനുഷ്യനല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഒരു ഭാഗമാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി.

"നമ്മൾ വീണ്ടും കാണും, കാരണം സംഗീതം നിലയ്ക്കുന്നിടം വരെ നമ്മുടെ ഈ ബന്ധം തുടരും," കാർത്തിക വായുവിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുമ്പോൾ മൊഴിഞ്ഞു.

നവനീത് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിൽ ആ സ്ഫടിക മണി സൂര്യ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവനിൽ ഒരു പുതിയ തേജസ്സ് കണ്ടു—യക്ഷികളുടെയും ഗന്ധർവ്വന്മാരുടെയും അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഒരു കലാകാരന്റെ തേജസ്സ്. നവനീതും ആര്യനും തമ്മിലുള്ള ആ സംഗീത മത്സരം കേവലം ഒരു മത്സരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയും ആകാശവും തമ്മിലുള്ള ഒരു സംവാദമായിരുന്നു. കാർത്തികയായിരുന്നു ആ മത്സരത്തിന്റെ സാക്ഷിയും വിധികർത്താവും.

നിലാവുദിച്ച ഒരു അമാവാസി രാത്രിയിൽ, നീലഗിരിയിലെ 'മന്ത്ര താഴ്വര ' അതിനായി ഒരുങ്ങി. അവിടെ കാറ്റടിച്ചാൽ പോലും സംഗീതം കേൾക്കും. ആദ്യം തുടങ്ങിയത് ആര്യൻ ആയിരുന്നു. തന്റെ സ്വർണ്ണവീണയിൽ അവൻ വിരലുകൾ ഓടിച്ചപ്പോൾ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് മാറിമറിഞ്ഞു. ആര്യന്റെ സംഗീതത്തിന് ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളെ ചലിപ്പിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മീട്ടിയ രാഗം കേട്ടപ്പോൾ താഴ്വരയിൽ അകാലത്തിൽ മഴമേഘങ്ങൾ ഒത്തുുകൂടി. ഇടിമിന്നലുകൾ തന്ത്രികളുടെ താളത്തിനൊത്ത് നൃത്തം ചെയ്തു. അത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യവും അധികാരവും വിളിച്ചോതുന്ന സംഗീതമായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള വന്മരങ്ങൾ ആ സംഗീതത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായി ആര്യന്റെ നേർക്ക് വണങ്ങി നിന്നു.

നവനീത് വിസ്മയിച്ചു പോയി. ഒരു നിമിഷം അവൻ തന്റെ പുല്ലാങ്കുഴൽ കയ്യിലെടുക്കാൻ മടിച്ചു. എന്നാൽ കാർത്തികയുടെ പ്രോത്സാഹനജനകമായ നോട്ടം അവന് ആത്മവിശ്വാസം നൽകി. നവനീത് തന്റെ പുല്ലാങ്കുഴൽ ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു. അവൻ വായിച്ചത് ആകാശത്തെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയുടെ ഗന്ധത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. നവനീതിന്റെ ഈണത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു, അമ്മയുടെ താരാട്ടുണ്ടായിരുന്നു, പ്രണയിനിയുടെ വിരഹമുണ്ടായിരുന്നു. ആര്യന്റെ സംഗീതം പ്രപഞ്ചത്തെയെങ്കിൽ, നവനീതിന്റെ സംഗീതം ഹൃദയത്തെയാണ് സ്പർശിച്ചത്. നവനീത് വായിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെ ആര്യൻ വരുത്തിയ കാർമേഘങ്ങൾ പെയ്തു തോർന്നു. പെയ്യാതെ നിന്ന മഴത്തുള്ളികൾ പൂക്കളിൽ മുത്തുകളായി തങ്ങിനിന്നു. കാട്ടിലെ പുള്ളിമാനുകളും പക്ഷികളും ഭയമില്ലാതെ നവനീതിന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.

മത്സരം കടുത്തതോടെ ആര്യനും നവനീതും ചേർന്ന് ഒരു ജുഗൽബന്ദി ആരംഭിച്ചു. ആര്യന്റെ വീണാനാദം ആകാശത്തോളം ഉയരുമ്പോൾ നവനീതിന്റെ പുല്ലാങ്കുഴൽ അതിനെ ഭൂമിയിലേക്ക് താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. ഒടുവിൽ രണ്ടും കൂടി ചേർന്ന് പ്രകൃതിയിൽ ഒരു മാന്ത്രിക വലയം തീർത്തു. മത്സരം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവിടെ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ആ നിശബ്ദത പോലും സംഗീതാത്മകമായിരുന്നു.

"ആരാണ് ജയിച്ചത്?" നവനീത് കിതപ്പോടെ ചോദിച്ചു.

ആര്യൻ തന്റെ സ്വർണ്ണ വീണ താഴെവെച്ച് നവനീതിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "ഇവിടെ ആരും തോറ്റിട്ടില്ല നവനീത്. എന്റെ സംഗീതം ദൈവങ്ങളുടേതാണ്, പക്ഷേ നിന്റേത് സ്നേഹത്തിന്റേതാണ്. സ്നേഹമുള്ളടത്താണ് യഥാർത്ഥ സംഗീതം പിറക്കുന്നത്."

കാർത്തിക പുഞ്ചിരിയോടെ രണ്ടുപേർക്കും പാരിജാതപ്പൂക്കൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഹാരങ്ങൾ നൽകി. അന്നത്തെ രാത്രിക്ക് ശേഷം നീലഗിരിയിലെ വായുവിൽ എപ്പോഴും ഒരു പുല്ലാങ്കുഴലിന്റെയും വീണയുടെയും നേർത്ത നാദം തങ്ങി നിൽക്കാറുണ്ടെന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു.

ആര്യനും നവനീതും തീർത്ത ആ സംഗീത സാഗരം ഭൂമിയുടെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് ദേവലോകത്തിന്റെ വാതിലുകളിൽ വരെ ചെന്ന് മുട്ടി. ആ നാദം കേട്ട് മനസ്സ് നിറഞ്ഞ ഒരാൾ കൂടി ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരാൻ തീരുമാനിച്ചു—അതായിരുന്നു ഗന്ധർവ്വരാജനായ ചിത്രസേനൻ.

സാധാരണ ഗന്ധർവ്വന്മാരേക്കാൾ തേജസ്സുള്ള, സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ നിറമുള്ള വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ ചിത്രസേനൻ താഴ്വരയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ വായുവിൽ ആയിരം ചന്ദനത്തിരികൾ ഒരുമിച്ച് കത്തിയ സുഗന്ധം പടർന്നു.

ചിത്രസേനന്റെ വരവ് അല്പം ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു. "ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ പുല്ലാങ്കുഴൽ നാദം ദേവലോകത്തെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നുവോ?" എന്ന് അദ്ദേഹം ഗാംഭീര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. നവനീത് ആദരവോടെ തലവണങ്ങി നിന്നു.

എന്നാൽ കാർത്തികയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, ചിത്രസേനന്റെ ഗൗരവം വെറും പുറം മോടി മാത്രമാണെന്ന്. അവൾ നവനീതിന്റെ അരികിൽ ചേർന്നുനിന്ന് മന്ത്രിച്ചു, "ഭയപ്പെടേണ്ട, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളം വെണ്ണ പോലെയാണ്." ചിത്രസേനൻ നവനീതിനോട് ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടു: "നിന്റെ സംഗീതം കൊണ്ട് ഈ ഉണങ്ങിപ്പോയ കാട്ടുചെടിയെ പുഷ്പിപ്പിക്കാമോ? എങ്കിൽ നിന്റെ കല സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ സമ്മതിക്കാം."

നവനീത് കണ്ണുകളടച്ച് ധ്യാനിച്ചു. അവൻ വായിച്ചത് വസന്തകാലത്തിന്റെ വരവറിയിക്കുന്ന 'ഹിന്ദോളം' രാഗമായിരുന്നു. നവനീത് വായിക്കുമ്പോൾ, ആര്യൻ തന്റെ വീണ കൊണ്ട് ആ ഈണത്തിന് അകമ്പടി സേവിച്ചു. കാർത്തിക തന്റെ ദിവ്യശക്തിയാൽ ആ ചെടിക്ക് ചുറ്റും പ്രകാശവലയം തീർത്തു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ഉണങ്ങി മരവിച്ച ആ ചെടിയിൽ നിന്ന് പച്ചിലകൾ നാമ്പെടുത്തു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അതിൽ സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. ആ പൂക്കളിൽ നിന്നും തേൻ തുള്ളികൾ മണ്ണിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു. ചിത്രസേനന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവം അലിഞ്ഞു പോയി. അദ്ദേഹം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നവനീതന്റെ തോളിൽ തട്ടി.

"കലയ്ക്ക് മനുഷ്യനെന്നും ദേവനെന്നും വ്യത്യാസമില്ല നവനീത്. നീ നിന്റെ സംഗീതം കൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ സ്വർഗ്ഗം തീർത്തിരിക്കുന്നു." സമ്മാനമായി ചിത്രസേനൻ തന്റെ വിരലിലെ ഒരു മോതിരം ഊരി നവനീതിന് നൽകി. അത് സാധാരണ സ്വർണ്ണമായിരുന്നില്ല; അത് ധരിച്ചാൽ നവനീതിന് പക്ഷികളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ഭാഷ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി നീലഗിരിയിലെ ആ താഴ്വരയിൽ ഒരു അപൂർവ്വ വിരുന്ന് നടന്നു. യക്ഷികളും ഗന്ധർവ്വന്മാരും മനുഷ്യനായ നവനീതും ചേർന്ന് പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ ഇരുന്നു. കാർത്തിക വിളമ്പിയത് മഞ്ഞു കണങ്ങളും തേനും ചേർത്ത ദിവ്യമായ ഫലങ്ങളായിരുന്നു. ആ രാത്രി നവനീത് പഠിച്ചത് ഒന്നു മാത്രം—സ്നേഹവും കലയുമുണ്ടെങ്കിൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏതൊരു ശക്തിയെയും നമുക്ക് സ്വന്തമാക്കാം.

പിന്നീട് നവനീത് പുല്ലാങ്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോൾ കാട്ടിലെ കിളികൾ അവനോട് വർത്തമാനം പറയാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് കാർത്തികയും ആര്യനും എന്നും അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നവനീതിന്റെ സംഗീതവും യക്ഷികളുമായുള്ള ചങ്ങാത്തവും നീലഗിരിയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ, പ്രകാശമുള്ളിടത്ത് നിഴലുമുണ്ടല്ലോ. നവനീതിന്റെ കയ്യിലുള്ള ദിവ്യമായ മോതിരത്തെക്കുറിച്ചും ചിത്രസേനൻ നൽകിയ വരങ്ങളെക്കുറിച്ചും കേട്ടറിഞ്ഞ ഒരു ദുർമന്ത്രവാദി ആ താഴ്വരയിൽ എത്തി.

ഭൈരവൻ എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ പേര്. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കാനല്ല, മറിച്ച് അതിനെ അടക്കിഭരിക്കാനായിരുന്നു അയാൾക്ക് താല്പര്യം.

ഒരു അമാവാസി രാത്രിയിൽ, കാർത്തികയും ആര്യനും ദേവലോകത്തെ ചില ചടങ്ങുകൾക്കായി പോയ സമയത്ത് ഭൈരവൻ നവനീതിന്റെ അരികിലെത്തി. ഒരു സാധുവായ യാത്രികന്റെ വേഷത്തിലായിരുന്നു അവൻ വന്നത്.

"മകനേ, എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു, അല്പം വെള്ളം തരുമോ?" എന്ന് ചോദിച്ച മന്ത്രവാദി, നവനീത് വെള്ളം എടുക്കാൻ തിരിഞ്ഞ നിമിഷം തന്റെ മന്ത്രദണ്ഡ് കൊണ്ട് അവനെ തളർത്തി. നവനീതിന്റെ സംഗീതം ഇല്ലാതാക്കാനും അവന്റെ ദിവ്യ മോതിരം കൈക്കലാക്കാനുമായിരുന്നു ഭൈരവന്റെ നീക്കം. അവൻ നവനീതിനെ ഒരു ഇരുണ്ട ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ തടവിലാക്കി, ഗുഹയുടെ വാതിൽ കരിങ്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് മന്ത്രബദ്ധമാക്കി അടച്ചു. കാട്ടിലെ പക്ഷികൾ നവനീതിന്റെ ആപത്ത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ നേരത്തെ പക്ഷികളുടെ ഭാഷ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള വരം നേടിയിരുന്നല്ലോ. മരിക്കാറായ കിളികൾ പറന്നു ചെന്ന് ദേവലോകത്തിന്റെ അതിരിലിരുന്ന് വിലപിച്ചു. ആ കരച്ചിൽ കാർത്തികയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു മിന്നലായി പതിച്ചു.

"നവനീത് അപകടത്തിലാണ്!" അവൾ ആര്യനോട് നിലവിളിച്ചു. നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അവർ പ്രകാശ വേഗതയിൽ നീലഗിരിയിൽ തിരിച്ചെത്തി. ഗുഹയ്ക്ക് മുന്നിൽ കാവൽ നിന്ന ഭൈരവൻ തന്റെ ആഭിചാര വിദ്യകൾ പുറത്തെടുത്തു. കറുത്ത പുക പടലങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൻ യക്ഷികളെ തടയാൻ നോക്കി. ആര്യൻ തന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വായുബാണം തൊടുത്തു. അത് കറുത്ത പുകയെ തുരത്തി ആകാശത്തെ തെളിച്ചു. കാർത്തികയുടെ സ്നേഹം വാതിലിലേക്ക് തൊടുത്തു. സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ആ പ്രകാശത്തിന് മുന്നിൽ മന്ത്രവാദിയുടെ തടസ്സങ്ങൾ മെഴുക് പോലെ ഉരുകിപ്പോയി.

"മനുഷ്യന്റെ നന്മയെ നശിപ്പിക്കാൻ നിന്റെ അന്ധകാരത്തിന് കഴിയില്ല!" കാർത്തിക ഗർജ്ജിച്ചു.

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഭയന്ന ഭൈരവൻ തന്റെ മന്ത്രശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട് അവിടെനിന്നും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ അവശനായിക്കിടന്ന നവനീതിനെ കാർത്തിക തന്റെ മടിയിൽ കിടത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ നവനീതിന്റെ നെറ്റിയിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ എല്ലാ മുറിവുകളും ഉണങ്ങി. അവൻ മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു.

"ഞാൻ കരുതി നിങ്ങളെ ഇനി കാണില്ലെന്ന്," നവനീത് വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

കാർത്തിക അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "നവനീത്, പ്രകാശത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് വേണ്ടി ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും കാവലുണ്ടാകും. ഈ പ്രകൃതിയും ഞങ്ങളും നിന്റെ സംഗീതത്തിന് കടപ്പെട്ടവരാണ്."

അന്ന് രാത്രി, ആര്യൻ ആ ഗുഹയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒരു സംരക്ഷണ വലയം തീർത്തു. നവനീത് തന്റെ പുല്ലാങ്കുഴൽ വീണ്ടും എടുത്തു. ആ രാത്രിയിൽ ആ സംഗീതം കേട്ടത് കേവലം കാതുകൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവുകൾ കൊണ്ടായിരുന്നു.

ഭൈരവന്റെ ആപത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ട നവനീതിന് ഒരു വലിയ സർപ്രൈസ് കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പൗർണ്ണമി സന്ധ്യയിൽ, കാർത്തികയും ആര്യനും ഒരു വെള്ളി രഥവുമായി അവന്റെ മുന്നിലെത്തി.

"നവനീത്, ഭൂമിയിലെ നിന്റെ സംഗീതം ദേവകൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നു. നിനക്ക് ഒരു രാത്രി ദേവലോകം സന്ദർശിക്കാൻ ഗന്ധർവ്വരാജൻ അനുവാദം നൽകിയിരിക്കുന്നു," കാർത്തിക സന്തോഷത്തോടെ അറിയിച്ചു. നവനീത് ആ രഥത്തിൽ കയറി. രഥം ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഉയർന്നു പൊങ്ങിയപ്പോൾ, താഴെ നീലഗിരി ഒരു ചെറിയ പച്ചപ്പൊട്ടുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള ആ യാത്രയിൽ നവനീത് കണ്ടത് അതിമനോഹരമായ കാഴ്ചകളായിരുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ വെറുതെ തിളങ്ങുകയല്ല, മറിച്ച് അവ ഓരോന്നും ഓരോ താളത്തിൽ സ്പന്ദിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറയെ സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള പൂമ്പൊടികൾ ഒഴുകി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ദേവലോകത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ ഗന്ധർവ്വരാജനായ ചിത്രസേനൻ നവനീതിനെ സ്വീകരിച്ചു. അവിടെയുള്ള മരങ്ങളിൽ കായ്ക്കുന്നത് രത്നങ്ങളായിരുന്നു, അരുവികളിൽ ഒഴുകുന്നത് പാലും തേനുമായിരുന്നു. പക്ഷികൾ ഗന്ധർവ്വ ഭാഷയിൽ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നവനീതിനായി ഒരു വലിയ സദസ്സ് ഒരുക്കിയിരുന്നു. ദേവലോകത്തെ പ്രമുഖ യക്ഷികളും ഗന്ധർവ്വന്മാരും ആ മനുഷ്യന്റെ സംഗീതം കേൾക്കാൻ അവിടെ തടിച്ചുകൂടി. "ഭൂമിയിലെ സംഗീതത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്," ചിത്രസേനൻ പറഞ്ഞു. "അതിൽ ജീവന്റെ തുടിപ്പും വികാരങ്ങളുമുണ്ട്. അത് ഞങ്ങൾക്ക് കേൾക്കണം."

നവനീത് തന്റെ പുല്ലാങ്കുഴൽ കയ്യിലെടുത്തു. കാർത്തിക അവന് അരികിൽ നിന്ന് കൈത്താളമിട്ടു. അവൻ വായിച്ചത് ഭൂമിയിലെ വസന്തത്തെക്കുറിച്ചും, പുഴകളുടെ ഒഴുക്കിനെക്കുറിച്ചും, മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും ആയിരുന്നു. ആ സംഗീതം കേട്ട് ദേവലോകത്തെ കൽപ്പവൃക്ഷങ്ങൾ പൂക്കൾ ചൊരിഞ്ഞു. സംഗീതം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ദേവലോകം മുഴുവൻ നിശബ്ദമായി. ചിത്രസേനൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് നവനീതിനെ ആശ്ലേഷിച്ചു.

"നിനക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാൻ സമയമായി നവനീത്. പക്ഷേ നീ വെറും കൈയോടെ പോകരുത്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം നവനീതിന്റെ കണ്ഠത്തിൽ ഒരു 'സ്വരമാല' ചാർത്തി. അത് ധരിച്ചാൽ നവനീതിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ലോകത്തിലെ ഏത് ഹൃദയത്തെയും സുഖപ്പെടുത്താനുള്ള ശക്തി ലഭിക്കുമായിരുന്നു.

കാർത്തിക അവനെ തിരികെ ഭൂമിയിലേക്ക് യാത്രയാക്കി. മടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ അവനോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: "നീ ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്ന കാലത്തോളം, നിന്റെ സംഗീതമുള്ളിടത്ത് ഞാൻ ഒരു നിഴലായി ഉണ്ടാകും. നമ്മുടെ ഈ സൗഹൃദത്തിന് മരണമില്ല." നവനീത് നീലഗിരിയിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ പ്രഭാതമായിരുന്നു. രാത്രി കണ്ടതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നമാണോ എന്ന് അവൻ സംശയിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ കഴുത്തിലെ തിളങ്ങുന്ന മാലയും, അവന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ പ്രകാശവും അത് സത്യമാണെന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. അന്ന് മുതൽ നവനീത് വെറുമൊരു പുല്ലാങ്കുഴൽ കലാകാരനായിരുന്നില്ല. അവന്റെ പാട്ടുകൾ കേട്ട് രോഗികൾ സുഖം പ്രാപിച്ചു, ദുഃഖിതർ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. കാർത്തികയും ആര്യനും നൽകിയ ആ ദേവാംശം അവനിലൂടെ ലോകത്തിന് കാരുണ്യമായി പെയ്തിറങ്ങി.